καστανόξανξη με μεγάλα πλούσια στήθη και μποέμ στυλάκι καθόταν σκεφτική με ένα τσιγάρο στο στόμα στο πεζούλι περιμένοντας το αγόρι της .. δυο τετράγωνα παρακάτω ο αρτοποιός της γειτονιάς γυρνούσε κουρασμένος σπίτι του (ακριβώς απέναντι από το μαγαζί που διατηρούσε) ψάχνοντας νευρικά να βρει τα κλειδιά του ..
εγώ γυρνούσα από το σταθμό λαρίσης περιμένοντας μια κρύα μπύρα και ένα ζεστό πιάτο φαί όταν συνηδητοποίησα ότι δεν είχα τα κλειδιά μαζί μου.
το γκομενάκι στο πεζούλι ,απέναντι από την πολυκατοικία μου, κοιτούσε απορημένη ενώ ο φούρναρης με ανήσυχο βλέμα έψαχνε να βρει το πορτοφόλι του όπου είχε κρεμάσει τα κλειδιά του σπιτιού του..
την κοινή αυτή αμηχανία διέκοψε ο έντονος ήχος του κινητού της ' "μαρίνα δε θα μπορέσω να γυρίσω τα λέμε σπίτι μου την παρασκευή γεια σου".η μαρίνα δεν πρόλαβε να του πει τίποτα ενώ τσαντισμένη πέταξε το αποτσίγαρο πατώντας το με μίσος.
κοίταξε ο ένας τον άλλον λες και γνωριζόμαστε και πήρε ο καθένας το δρόμο του.
19.2.08
31.1.08
23.1.08
6.1.08
πες κατι ρε!
-τι να πω ρε αφου δεν εχω εμπνευση!
-χμμ, θελει εμπνευση λες?
-ναι
-τι θα κανεις τωρα?
- παω εξω για ενα ποτο..
- καλα τα λεμε, προσεχε
-αντε πνιξου!
-ταχεις παιξει ρε?
-προσπαθω
-χμμ, θελει εμπνευση λες?
-ναι
-τι θα κανεις τωρα?
- παω εξω για ενα ποτο..
- καλα τα λεμε, προσεχε
-αντε πνιξου!
-ταχεις παιξει ρε?
-προσπαθω
2.1.08
καθε αρχη και δυσκολη!
ποτα, ξενυχτια και μια θολή εικόνα της πρωτης του χρονου με βρηκε στην παραλια με παρεα να τρωμε κανταϊφι και πικρο διπλο καπουτσινο 11 ωρες μετα τις 12 το βραδυ..τα κοριτσια είχαν κουραστει και ειχαμε μεινει οι τεσσερις μας στο κεντρικο cafe , σχεδον γεματο απο ξενυχτηδες, να μιλαμε για την ομορφη αγγλιδα με το τατουαζ μαγισσας στην δεξια ωμοπλατη και τον τρελο που βαρουσε γαμοσταυριδια στην πλατεια οθωνος , οταν μας αντικρυσε μολις μιση ωρα μετα την αλλαγη του χρονου
μπορει να γυρισα πτωμα για υπνο , με τρεμαμενα απο την ενταση χερια και φοβουμενος μη με πετυχει ο νταλικερης που του εκοψα το δρομο το πρωι γυρνωντας σκνιπα απο την εθνικη,
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
